Kayseri’nin Rüzgârında Başlayan Bir Hikâye
Sitemizden Önerilen: Kalbin arada bir pır pır atması nedir ?
Kayseri’de rüzgâr bazen insanın içini açar, bazen de içindeki her şeyi yerinden söküp atacak gibi eser. 25 yaşındayım ve bu şehirde büyüyen herkes gibi ben de soğuğun sadece havada değil, insanın içinde de bir şeyleri sertleştirdiğini biliyorum. Ama buna rağmen içimde hep garip bir yumuşaklık var; sanki kimsenin görmediği bir yerimde saklı duran kırılgan bir ışık gibi.
O gün yine Erciyes’in uzaktan görünen beyaz zirvesine bakarken aklımda tek bir soru dönüp duruyordu: Potansiyel enerjinin formülü nedir?
Bunu ilk kez üniversitede fizik dersinde duymuştum. Ama o gün defterime yazdığım şey sadece bir formül değildi; hayatımın içinde saklı duran yükleri anlamaya çalışmamdı.
Bir Formülden Daha Fazlası
Gezo takipçilerine özel hazırladığımız bu içerikte “Potansiyel enerjinin formülü nedir” hakkında önemli bilgiler paylaşacağız.
Fizik hocası tahtaya büyük harflerle yazmıştı:
Eₚ = m · g · h
Potansiyel enerji formülü.
“Eₚ” demişti, “cismin sahip olduğu konum enerjisidir. Kütle, yer çekimi ve yükseklikle doğru orantılıdır.”
O an anlamış gibi yapmıştım. Defterime düzgün notlar almış, hatta sınavda sorulursa rahat çözerim diye içimden geçirmiştim. Ama asıl anlamı yıllar sonra çözüldü içimde.
Çünkü bazı şeyler, sadece ezberle öğrenilmiyor. Yaşayınca anlıyorsun.
Ben o gün aslında hayatımın formülünü görmüştüm ama fark etmemiştim.
Yüksek Bir Tepede Kendimle Karşılaşmak
Geçen hafta yine Erciyes’in eteklerine çıktım. Tek başıma. Yanımda kimse yoktu. Zaten çoğu zaman yalnız gitmeyi seviyorum; çünkü kalabalıkta insan kendi sesini duyamıyor.
Yokuş yukarı yürürken nefesim kesiliyordu. Bacaklarım yanıyordu ama durmadım. Çünkü içimde tuhaf bir inat vardı. Sanki ne kadar yükselirsem içimdeki bazı sorulara o kadar yaklaşacaktım.
Ve o an, fizik dersindeki o formül zihnimde yeniden belirdi.
Potansiyel enerji nedir gerçekten?
Eₚ = m · g · h
Kütle… yer çekimi… yükseklik…
Ama ben orada sadece bir fizik problemi görmüyordum. Kendimi görüyordum.
Benim kütlem, içimde taşıdığım geçmişimdi. Ağırdı. Görünmezdi ama her adımımda beni aşağı çekiyordu.
Yer çekimi, hayatın kendisiydi. Kaçsam da, unutsam da beni sürekli aşağı çeken o görünmez güç.
Yükseklik ise hayallerimdi. Ne kadar yükselirsem, o kadar riskliydim. Ama aynı zamanda o kadar “ben”dim.
Ve o an içimde garip bir şey oldu… hem umut hem de hayal kırıklığı aynı anda.
İçimde Biriken Görünmez Enerji
Çocukken hep “potansiyelim yüksek” derlerdi. Ne demek olduğunu tam bilmezdim ama iyi bir şey olduğunu hissederdim.
Şimdi düşünüyorum da, potansiyel dediğimiz şey aslında insanın içinde biriken görünmez bir yük gibi.
Biriken hayaller.
Söylenmeyen cümleler.
Yarı yolda bırakılmış kararlar.
Ve hiç yaşanmamış ihtimaller.
Benim içimde de böyle bir şey var. Bazen sabahları uyandığımda sanki göğsümde bir ağırlık hissediyorum. Ne fiziksel bir ağrı ne de net bir duygu… sadece bir “birikmişlik”.
Belki de potansiyel enerji tam olarak budur.
Bir Hatıra: Düşmeden Önceki An
Üniversitede bir arkadaşım vardı. Adı önemli değil. Ama onunla bir gün kampüsün arkasındaki yokuşta yürürken düşmek üzere olduğumu hatırlıyorum.
O an bana gülerek “yavaş ol” demişti.
Ben ise gülmüştüm. Ama içimden geçen şey farklıydı: “Eğer düşersem, içimde biriken her şey serbest kalır mı?”
Bugün o sorunun cevabını daha iyi anlıyorum.
Bir cisim yüksek bir yerde duruyorsa, içinde bir enerji biriktirir. Ama serbest bırakıldığında… o enerji dönüşür.
İnsan da öyle.
Geceleri Kayseri’nin Sessizliği ve İç Sesim
Kayseri geceleri sessizdir. Ama bu sessizlik huzur vermez her zaman. Bazen insanın iç sesini daha da büyütür.
O gecelerden birinde defterime şunu yazmışım:
“İçimde taşıdığım şey sadece hatıralar değil. Aynı zamanda henüz gerçekleşmemiş düşlerim.”
Sonra durup düşündüm.
Potansiyel enerji formülü neden bu kadar basit?
Eₚ = m · g · h
Belki de basit olduğu için bu kadar derin.
Çünkü hayat da çoğu zaman basit şeylerin içinde saklı karmaşık duygularla dolu.
Yüksekliğin Psikolojisi
Erciyes’e baktığımda sadece bir dağ görmüyorum artık. Kendi içimdeki yükselmeleri görüyorum.
Yükseklik bazen başarıdır. Bazen hayal kırıklığı.
Bazen birini sevmek ve karşılık bulamamaktır.
Bazen de bir karar verip geri dönememektir.
Ve her yükseklik, içinde bir enerji taşır.
O enerji bazen seni ileri iter, bazen düşürür.
Ama her zaman vardır.
Ben en çok bunu öğrendim: Hiçbir şey “nötr” değil. Her şey bir yükseklik ve bir ağırlık taşıyor.
İçimdeki Kütleyi Tanımak
Kütle dediğimiz şey sadece fiziksel değil.
Benim kütlem çocukluğum.
Babamın suskunluğu.
Annemin yorgun bakışları.
Ve kendi içimde bir türlü söyleyemediğim şeyler.
Hepsi bir araya geldiğinde ağırlaşıyorum.
Ama garip olan şu: Bu ağırlık beni yere çekerken aynı zamanda beni ben yapıyor.
Eğer kütlem olmasaydı, ben de olmazdım.
Bir An: Rüzgârın İçimdeki Düşünceleri Dağıtması
Tepede dururken rüzgâr yüzüme vurdu.
O an gözlerimi kapattım.
Ve içimden şunu geçirdim:
“Eğer şu an bırakılırsa, içimdeki her şey nereye gider?”
Potansiyel enerji, serbest bırakıldığında kinetik enerjiye dönüşür.
Ama insan serbest bırakıldığında ne olur?
İşte bunu bilmiyorum.
Belki ağlar.
Belki koşar.
Belki de sonunda kendine ulaşır.
Hayal Kırıklığı ile Umut Arasında
İçimde iki duygu sürekli kavga ediyor: hayal kırıklığı ve umut.
Hayal kırıklığı bana geçmişimi hatırlatıyor.
Umut ise geleceğimi.
Ama ikisi de aynı yerde yaşıyor: benim içimde.
Erciyes’e bakarken bunu daha net görüyorum.
Dağ sabit duruyor.
Ama ben değişiyorum.
Ve değiştikçe içimdeki enerji de değişiyor.
Formülün Ötesinde Bir Gerçek
Eₚ = m · g · h
Bu formül bana artık sadece fizik kitabını hatırlatmıyor.
Bana kendimi hatırlatıyor.
Kütlem: geçmişim.
Yer çekimi: hayatın gerçekliği.
Yükseklik: hayallerim.
Ve enerji: benim yaşama isteğim.
Belki de bu yüzden bazı günler çok ağır hissediyorum. Çünkü yükseklerde çok fazla beklemişim.
Ve bazı günler çok hafifim. Çünkü içimdeki şeyler hareket etmeye başlamış.
Kendime Söyleyemediklerim
Bazen defterime yazıyorum ama kimseye söyleyemediğim şeyler var.
Sevilmek istiyorum.
Anlaşılmak istiyorum.
Ama en çok da kendimi anlamak istiyorum.
Çünkü insan bazen kendi içinde kayboluyor.
Ve belki de potansiyel enerji dediğimiz şey, tam olarak bu kaybolmuşluk hali.
İçinde durduğun ama aslında sürekli hareket etmek isteyen bir şey.
Son Bir Bakış
Tepeden aşağı bakarken Kayseri ışıkları uzaktan küçük küçük yanıyordu.
O an düşündüm:
Belki de herkesin içinde görünmeyen bir yükseklik var.
Ve herkes kendi içinde bir enerji taşıyor.
Bazıları farkında.
Bazıları değil.
Ben artık farkındayım.
Ve bu farkındalık hem ağır hem hafif.
Çünkü artık biliyorum:
İçimdeki her şey bir gün hareket edecek.