Günlük İzler Yazılar

Kayseri’de Bir Gün ve İçimde Kalan O An Sabahın erken saatleriydi. Kayseri’nin o sert ama bir o kadar da tanıdık soğuğu, camdan içeri sızıyordu. 25 yaşındayım. Günlük tutmayı severim; bazen bir insanın içini en iyi boş sayfalar anlar diye düşünürüm. O gün de içimde tuhaf bir sıkışıklık vardı ama adını koyamıyordum. Kahvemi hazırlarken telefona bakıp durdum. Hayatın sıradanlığıyla barışık gibiydim ama içimde hep bir “bir şey olacak” hissi dolaşıyordu. O hissin ne kadar gerçek olduğunu o gün öğrenecektim. O An: Her Şey Bir Anda Değişti Arkadaşım Mert’le küçük bir kafede buluşmuştuk. Kayseri’de herkesin bildiği o dar sokaklardan birinde, camları buğulu…

Kayseri’nin Soğuk Sabahı ve İçimdeki Gürültü Kayseri’de sabahlar hep biraz sert başlar. Soğuk, yüzüne çarpan rüzgârla birlikte insanın içini de uyandırır. O gün de öyleydi. Pencereyi açtığımda şehrin üzerine çökmüş gri bir sessizlik vardı. Sanki herkes konuşmayı unutmuş gibi… Ama benim içimde tam tersi bir gürültü vardı; bastırmaya çalıştıkça büyüyen, kafamın içinde yankılanan bir ses. Yirmi beş yaşındayım. Günlük tutmayı seviyorum çünkü bazı şeyler sadece kâğıda dökülünce hafifliyor. O sabah defterimi açtığımda elim titriyordu. Çünkü hayatımda ilk kez “değişim” kelimesi bu kadar gerçek hissettirmişti kendini. Babamın eski motoru garajda duruyordu. Çocukluğumun sesi… Her çalıştığında evin duvarlarını titreten o motor, bana…

bildirimler çubuğu nasıl açılır? İlgili Makale: Betonun üzerine beton dökülür mü ? Gün içinde en çok yaptığım şeylerden biri telefona bakmak diyebilirim. İş, mesajlar, e-postalar, WhatsApp, banka uygulamaları… Bildirimler öyle bir akıyor ki bazen “telefonun kendisi mi beni yönetiyor yoksa ben mi onu?” diye düşünmüyor değilim. İşte tam bu noktada en temel ama en çok kullanılan şeylerden biri devreye giriyor: bildirimler çubuğu. Aslında basit gibi görünen ama her cihazda biraz farklı çalışan bir yapıdan bahsediyoruz. Özellikle yeni bir telefon alınca ya da bilgisayarda farklı bir sistem kullanınca ilk yapılan şeylerden biri oluyor: “bildirimler çubuğu nasıl açılır?” diye hızlıca kurcalamak. Mobil…

Ergenlikte hangi spor yapılmalı? Üzerine İstanbul’da geçen sıradan bir akşamın düşünceleri Günün büyük kısmını ofiste bilgisayar ekranına bakarak geçirdiğim bir günün sonunda, akşam eve döndüğümde bazen kendimi düşünürken buluyorum. Özellikle de ergenlikte yapılan seçimlerin bugünkü hayatı nasıl şekillendirdiğini… Spor meselesi de bunlardan biri. Şimdi geriye dönüp bakınca, “Ergenlikte hangi spor yapılmalı?” sorusu aslında sadece bir spor seçimi değil; karakter, disiplin, özgüven ve hatta sosyal hayatın temelleriyle ilgili bir konu gibi geliyor. İstanbul’un kalabalığı içinde büyüyen biri olarak şunu net hatırlıyorum: Spor yapmak bir seçenek değil, adeta bir kaçış alanıydı. Okul, dersler, sınavlar, aile baskısı… Hepsi üst üste gelirken, hareket etmek…

Sarıkanat istavrit dip balığı mıdır? Ankara’da yaşarken denizden bu kadar uzak olup balık türleri hakkında bu kadar çok düşünmek bana bazen garip geliyor. Market reyonunda ya da nadiren gittiğim bir sahil restoranında “Sarıkanat istavrit dip balığı mıdır?” sorusu aklıma düştüğünde, aslında mesele sadece bir balığın nerede yaşadığı değil gibi hissediyorum. Daha geniş bir şey var burada: doğayı ne kadar tanıyoruz, gelecekte ne kadar doğru bilgiye ulaşabileceğiz? Bugün basit gibi görünen bu soru, birkaç yıl sonra çok daha karmaşık bir bilgi ekosisteminin parçası olabilir. Çünkü artık sadece balığın türünü değil, onun sürdürülebilirliğini, ekosistemdeki yerini ve hatta soframıza nasıl geldiğini de sorguluyoruz.…

Kayseri’de Bir Hastane Koridorunda Başlayan Hikâye İlgili Makale: Osmanlı-İran sınırı hangi antlaşma ile çizildi ? Kayseri’nin kışları hep biraz sert gelir bana. Soğuk sadece havada değil, insanların yüzünde de dolaşır sanki. O gün hastaneye giderken cebimde defterim vardı. Nerede sıkışsam, ne hissedersem yazdığım o küçük defter. Sayfaları doldukça içim biraz daha hafifler diye düşünürüm. Beni oraya götüren şey basit bir kontrol değildi. Bir süredir içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı. Kalbim hızlı atıyor, düşüncelerim birbirine çarpıp duruyordu. Sanki hayatın içinde bir şeyler eksik ama adını koyamıyordum. Hastane koridoruna girdiğimde floresan ışıkları yüzüme vurdu. İnsanların bekleyişi… kimisi sessiz, kimisi telefonuna gömülmüş. Herkes…

Nakittir atasözü nedir? Gerçekten hayatın özeti mi, yoksa herkesin cebine bakınca hatırladığı bir refleks mi? Bazı sözler var ya… Duyunca insanın içinde bir yer “evet ya aynen bu” diye onaylıyor. Ama aynı anda da hafif bir iç sıkışması oluyor. İşte “nakittir” meselesi tam olarak böyle bir şey. “Nakittir atasözü nedir?” diye biri sorduğunda, aslında sadece bir kelime grubunu değil, hayatın en sert finans gerçeğini kurcalamış oluyoruz. İzmir’de yaşıyorum. 25 yaşındayım. Ve şunu söyleyeyim: burada hayatın en büyük öğretmeni deniz kenarındaki çay değil, markette POS cihazı “red” verdiğinde gelen o sessizliktir. — Nakittir atasözü nedir? sorusunun halk arasındaki karşılığı Gezo ailesine…